به امیّدت سر کوچه نشستم
نرفتم، هی ترک خوردم، شکستم
۲ ساعت...
۵ ساعت...
شب شد آخر
گل مریم پلاسید توی دستم.
+ نوشته شده در ۱۳۸۹/۱۱/۰۷ ساعت توسط محمد جعفری
|
گاهی سراغ مرا از خودم بگیراز تکه تکه ی این مرد نا گزیر
از جای پینه ی غم روی دست هام
از چین رنج بر این پهنه ی کویر
نامم محمد است کمی شاعرم ولی
هر لحظه عاشق و گاهی بهانه گیر
در انزوای خودم شعر می شوم
این روز های به جا مانده ی اخیر
روزی اگر گذرت این طرف فتاد
حتما سراغ مرا از خودم بگیر
.
نوشتههای پیشین
پیوندها
- نوشته هایم در وبلاگ قبلی
- وبلاگ خانه ادبیات افغانستان
- قند پارسی
- محمد حسین محمدی
- محمد سرور رجایی
- محمد صادق دهقان
- حفیظ ا... شریعتی
- محمد شریف سعیدی
- سهراب سیرت
- محمد واعظی
- امان الله میرزایی
- غلامرضا ابراهیمی
- امان پویامک
- حکیم علی پور
- محمود تاجیک
- سید علی موسوی
- شکور نظری
- محمد تقی اکبری
- روح الله واعظی
- سید اسرار مقتدر
- وحید طلعت
- جعفر واعظی
- انجمن ادبی باور